Bente Pesos

Alam nyo yung commercial ng Cornetto na tinatanong lagi nila kung ano na ang mabibili ng bente pesos mo? Maniniwala ka bang makakabili ka ng perspective sa halagang bente pesos? Ito ang pinakamura at pinaka-epektib na stress reliever na na-discover ko nitong linggo lang:

Tumaya sa lotto!

Disclaimer lang, hindi ako binayaran ng PCSO para mag-encourage sa inyo na magsugal. Napaisip lang ako noong pumila ako para sa 300 million peso jackpot ng Sept 12, 2012 6/55 draw. Ngayon lang kasi ako naka-encounter ng Philippine government agency na may mahabang pila, pero wala kang maririnig na nagrereklamo kasi mabagal at matagal. Pansinin nyo sa pila ng lotto, lahat tahimik. Lahat nakatulala, malayo ang tingin. Iisa ang tanong sa isip:

"Anong gagawin ko sa pera pag nanalo ako?"

Noong ako ang nakapila, andami nang pumapasok sa utak ko kung paano gagastusin ang 300 million jackpot. Unang naisip ko kung paano palakihin yung pera. Franchise ng Jollibee, franchise ng Petron, fleet ng taxi, fleet ng school service, mutual funds, farm sa Batangas, apartments na malapit sa mga universities.

Sumunod na inisip ko eh kung gaano kalaki ang iiwan kong savings para sa akin, para sa pamilya ko, lalo na sa mga anak. Dapat matiwasay na ang buhay nila hanggang pag-graduate ng college. Bawat isa sa kanila may 1 million pesos na premyo para makatapos ng pag-aaral.

Pagkatapos ng investments at savings, dun ko na naisip yung expenses. Resthouse sa Tagaytay, condo sa The Fort. Gagala ako sa buong Pilipinas. Pagkagala ko sa buong Pilipinas, South East Asia naman. Tapos South Korea, Japan, China, Australia. Tapos gala sa US. Maglibot sa Europe, 1 month sa Amsterdam. Pag-uwi ng Pilipinas, bibili ako ng isang townhouse na ipapa-convert ko na recording studio. Magtatayo ako ng indie label para sa mga bandang ma-tripan kong i-produce ang album.

30 minutes na akong nakapila, hindi ko namalayan yung oras. Nakatulala rin yung lalaki sa harap ko. Baka pareho kami ng iniisip.

Teka, pano kung sampu kaming manalo ng jackpot? 30 million na lang yun. Ayun e di nawala na sa listahan ko yung studio, yung US, Europe, at Asia trip. Kahit na wala na rin yung Southeast Asia tour, gagala pa rin ako sa buong Pilipinas. Ang importante, naroon yung savings tsaka kahit franchise ng Jollibee, buhay na kaming pamilya.

Naku, pano kung limang number lang ang tumama? 150,000 pesos lang yun. Sige sa savings na ng mga bata ilagay yung pera.

Kung apat na numero lang, 2000 pesos na lang ang premyo. Sige kahit walang franchise ng Jollibee, ililibre ko na lang sa Jollibee ang mga bata.

Eh pano kung wala kahit isang tumama?

Panalo pa rin ako. Sa halagang bente pesos, naging reminder sa akin ang lotto kung para saan ang mga sakripisyo ko sa buhay. Umuwi akong nagpapasalamat dahil may trabaho ako ngayon para makapag-provide sa pamilya. Nagpapasalamat ako sa lagay ko ngayon, na hindi ko kailangang umasa sa sugal para mabigyan ko ng magandang buhay ang pinakamalalaking jackpot ng buhay ko:

Ang mga anak ko.

Read More

Hospitallucination

Nagta-trabaho ka para mag-ipon ng pera na panggamot ng sakit mo kaka-trabaho.

Huwag lolokohin ang mga anak na maging M.D. para makatulong sa mga may sakit. Deretso nang sabihin na maging doktor para maraming pera. At para maka-discount pag ikaw na ang may sakit.

Buti na lang kinain ko lahat ng liempo, crispy pata, sisig, bulalo, hamburger, at steak na kaya kong kainin. Ngayong kailangan ko na silang iwasan, para akong nakipagbreak sa babaeng sobrang galing sa kama pero hindi naman wife material. Puro good memories, and no regrets.

Ang nag-trigger daw ng migraine ko eh galing sa mga pagkaing may keso o kaya chocolate. Kaya pala kapag tumagal e nagiging sakit sa ulo ang mga lalaking sweet at cheesy. Acheche!

Stress and lack of sleep ang major factors sa pagtaas ng blood pressure ko. Stressed kasi hindi ako makagimik tuwing weekdays at lack of sleep pag pumarty naman ako kapag weekends?

Mahalin natin ang mga doktor dahil sila lang ang nagsasabi sa yo na "ang bata-bata mo pa" kahit lahat ng tao sa paligid mo sinasabing "you're too old for this sh*t, bro"

Bukod sa "health is wealth", mas sang-ayon sa panahon natin ngayon ang "wealth is health". Kapag may isusuksok, may madudukot. Wala kang ibang maasahan kundi ang sarili mo, kaya mag-ipon, build your fortune, at wag nang bumili ng kotse kung marunong ka namang mag-commute...

".... Ok sir tapos na po, tulungan ko na kayong tumayo... "

Ayan tapos na daw yung CT Scan. Sana wala silang makitang sira sa ulo ko.

Read More

The Breakup

Nakipaghiwalay ako sa yo kasi alam kong hindi na ako tatagal kapag itinuloy pa natin ang ating pagsasama. Ginawa ko yon para sa sarili ko. Alam ko namang magpapatuloy ka pa rin kahit wala na tayo.

Matagal-tagal din naging tayo. Andyan ka halos bawat minuto ng buhay ko. Kapag may problema ako, nariyan ka para samahan ako. Kapag masaya naman, kasama pa rin kita. Minsan kahit wala lang at gusto kong nakatanga lang sa kawalan, ikaw pa rin ang hinahanap ko.

Nasanay na akong ikaw ang lagi kong kasama.

Ilang linggo pa lang mula nang naghiwalay tayo, pero miss na miss na kita. Napaka-iritable ko, napakabilis kong magalit, hindi ako makapag-isip ng mabuti, hindi ako makatulog nang maayos. At sa tuwing matatanaw kitang may kasamang iba, naiinggit ako sa inyo at nais kong ibalik ang ating nakaraan.

Miss na miss na kita, pero tingin ko hindi solusyon ang makipagkita sa yo, kahit sandali lang, upang malunasan ang pangungulila ko sa piling mo. Kailangan na kitang iwasan, at alisin sa isip ang pagnanasa kong mahalikan kang muli.

Paalam, yosi.

Read More

Carabuena

Kapag hindi mo pa nakita ang eksenang ito, either wala kang internet o wala ka lang talagang pakialam sa mga nagaganap.

Nabulabog na naman ang Filipino internet community nang i-post ng TV5 News ang video ng lalaking umupak sa isang MMDA traffic enforcer. Ironically, ang apelyido ng bully dito ay "Carabuena", na pag dinaan sa Google Translate from Spanish to English ay "Good Side"

Nakakatawa pero, by definition, ang good side ng isang tao ay ang angle ng katawan nya na ihaharap sa camera para maganda ang picture. Obviously, Mr. Carabuena did not live up to his name.

Kung may lesson man akong nakita sa pangyayaring ito, hindi yung the usual "wag mambully ng minimum wage MMDA" or "wag kang gagawa ng katangahan pag may van ng media sa harap mo" or "kailangan mo nang magpapayat kasi galit ang internet sa matataba"

Tulad ni Carabuena na nakalimot sa ibig sabihin ng pangalan nya, nakalimutan na ng karamihan sa Metro Manila ang ipakita ang kanilang Good Side sa kapwa.

Pag naka-Volvo ka at alam mong mas mababa ang sweldo sa yo ng MMDA traffic enforcer, Good Side mo ba ang makikita ng ibang tao kung sasampal-sampalin mo yung MMDA sa harap ng maraming tao?

Marunong pa ba ang mga nagmamaneho sa Metro Manila na magbigayan sa daan bilang pagpapakita ng Good Side sa kapwa driver?

Bilang pedestrian, kailan ka huling tumawid sa tamang tawiran, o sumunod sa kahit anong batas trapiko kahit walang nakabantay, at umaasang gumaya ang iba sa ipinapakita mong halimbawa?

Bilang pasahero, kapag may sumakay na senior citizen sa bus, ipinapakita mo pa ba ang Good Side mo at ibibigay mo pa rin yung upuan mo kahit malayo pa ang byahe mo?

Kung bawat isa sa atin ay titigil kahit saglit at iisipin kung ano ang mas magandang makikita ng ibang tao bago tayo kumilos, malaking pagbabago ang mangyayari sa Metro Manila.

Always show your good side.. Siempre muestre su Cara Buena.

Read More

Palo

Napalo ko ng tsinelas ang 6 years old na anak ko kanina kasi naglalaro sya malapit sa lutuan. Pagkatapos nyang umiyak, tinanong ko sya, "Anong nararamdaman mo?"

"Galit ako sa yo"

"Bakit?"

"Kasi pinalo mo ako."

Tinanong ko sya ulit, "Tingin mo ba, yung mga pulis, nagso-sorry sa mga kriminal habang nasa loob sila ng kulungan?"

"Hindi."

"Tingin mo bakit?"

"Kasi consequence yun ng bad things na ginawa nila e"

Niyakap ko ang anak ko, hinalikan ko sa noo, at sinabi ko sa kanya na lahat ng ginagawa niya ay may consequence, at hindi ko na hihintaying magkaroon sya ng 3rd degree burns para matutunan ang masamang consequence ng paglalaro malapit sa apoy. Napalo ko sya dahil natakot akong baka ulitin nya yon at maaksidente.

Eto ang "dark side" ng parenting na hindi mo makikita sa Facebook. Akala mo ang cute-cute ng mga bata pag niyayabang sila sa mga pictures no? Wala kang makikitang mga larawang ganito dahil wala naman sigurong magulang na may gustong ipagmalaki sa mundo na nagkamali ang anak nila.

Maraming lumalabas na studies sa US na nagsasabing directly linked ang pagpalo sa alcohol at drug abuse. Sabi rin ng American Academy of Pediatrics, mental disorders were linked to physical punishment. Gusto ko na sanang maniwala, kaso nga lang, galing ang study na ito sa bansang nagbigay sa mundo ng Jersey Shore, Lady Gaga, Lil Wayne, at Nicki Minaj. At matapos kong mabasa noong Christmas 2011 ang mga Twitter posts na ito, nawalan na talaga ako ng tiwala sa mga US parenting studies:

Kanya-kanyang style ng parenting yan. Pero para sa akin, kasing complicated ng explanation na "pinapalo kita kasi mahal kita" ang pagiging magulang. Ang hirap naman sa pagiging magulang ay bukod sa ikaw ang source ng pagmamahal, ng sustenance, ng moral support, at the same time, ikaw din ang judge, jury, and executioner. Kasi kung hindi ikaw, sino?

Read More

Generation Spoonfed

"As a student... ano gusto nyo sa klase?"

Nabasa ko ang tanong na to sa isang Facebook group. Teacher ang nagtanong, mga college students ang sumagot. Tulad ng inaasahan, naroon ang mga predictable na mga sagot tulad ng:

• "classmates na kacheckout checkout"
• "pwede matulog sa klase"
• "take home exercises"
• "yung papasa pa rin kahit hindi nag-aral"

At may mga sagot na nagparamdam sa akin na ang tanda ko na talaga:

• "may incentive sa lahat ng ginagawa"
• "yung hindi masungit pag nagtatanong ang mga students"
• "yung magaling magturo, hindi sobrang bagal, hindi din sobrang bilis"
• "yung willing magmeet halfway yung teacher at students para magkaintindihan/maenjoy yung lesson"

Unang una, hindi na dapat tinatanong ng teacher ang mga students kung ano ang gusto nila sa klase, unless addict sa positive feedback yung nagtuturo. Bukod sa schoolwork, dapat maaga pa lang, sinasanay na ang mga bata sa laws of the real world.

Play with the cards that you were dealt with.

Sa real world, hindi magtatanong ang boss mo kung ano ang gusto mong kumpanya. Sa business, hindi mo pwedeng basta-basta bitawan ang kasosyo mong hindi mo trip ang opinyon. Sa pamilya, hindi mo mapipili ang gender ng anak mo (before and after birth).

Ni minsan hindi ko naaalalang tinanong kami ng teacher kung ano ang gusto namin sa klase. Oo, kanya-kanyang style yan, walang basagan ng trip. Naniniwala naman ako na each teacher should have his/her own trademark. Pero pandering to the students should never be an option. Ang mga students ang clay na dapat mino-mold ng teacher, not the other way around.

Sa mga students naman, naiintindihan kong lahat na ng bagay ngayon e pang-mentally handicapped na. Touchscreen na lahat, obsolete na ang library, may internet ka kahit naglalakad ka sa bangketa. Sa kasong ito, the question was "ano ang gusto nyo sa klase", hindi "ano ang gusto mong teacher". Pero yung mga sagot ng iba, parang iPad ata ang hinahanap. "May incentive sa lahat ng ginagawa" parang cash lang sa Cityville. "Yung hindi masungit" parang si Siri. "Hindi sobrang bagal, hindi sobrang bilis" na parang may accessibility options. "Willing magmeet halfway" na parang may after sales customer service.

Simple lang yung tanong at nakakaaliw ang mga sagot, pero sinasalamin na nya ang katotohanang dala ng pag-spoonfeed sa generation ngayon. Nakakatakot isiping patungo na tayo sa future na pine-predict ng Wall-E, na sa bawat paglabas ng teknolohiyang nagpapadali sa buhay, unti-unti na ring nawawala ang basic trait kung bakit napunta ang Homo Sapiens sa tuktok ng food chain:

Adaptation.

Read More

Magsusulat na ako ulit.

Iiwan ko na ang Plurk at Facebook para mag-focus na sa totoong pagsusulat. Yan ang New Year's resolution ko.

Read More

Pamamaalam ng Isang Pilosopo

Di mo matatakasan ang makarinig ng mga kantang may mga salitang "paalam", "goodbye", o "farewell" sa radyo. Mas madaling kasi sigurong maka-relate sa mga iniwan, kaya kung gagawa ka ng kanta, sure money ang kanta tungkol o para sa mga nagpaalam. Para sa katulad kong nagpipilit maging pilosopo, pamamaalam ang common "antithesis" sa mga "thesis" tulad ng friendship, romance, at existence. May hello, may goodbye. May friendship, may farewell. May romance, may breakup. May life, may death.

Medyo mabigat para sa akin tong mga nakaraang linggo, at sa tingin ko, lalong mahirap ang mga susunod. May kaibigang pumanaw, may kapatid na naman ako na humiwalay na sa bahay, tapos lilipad naman sa ibang bansa ang asawa ko. After a few months, susunduin na nya ang anak namin. Nate-tempt akong mag-emote, pero sa edad kong to, nakakasawa na rin. Ipapagpaubaya ko na lang siguro sa GMA at ABS-CBN ang primetime drama.

Bigla kong inisa-isa ang mga major goodbyes sa buhay ko. Sa akin kasi, kailangan kong balikan ang mga dinaanan kong paghihiwalay para makahanap ako ng lakas.

Nag-time space warp ako sa mga panahong hinahatid pa namin yung tatay ko sa airport. Seaman kasi yun e. Oo alam ko yung joke tungkol sa plural ng seaman. Nung bata pa ako, sobrang bigat lagi yung paghatid kay papa sa airport. Lagi kong tinatanong kung bakit kailangan pa niyang umalis ng bansa eh pwede namang magtrabaho dito.

Naalala ko rin yung breakup namin ng isa kong girlfriend. Sinabi ko sa kanya, "kung lalabas ka sa pintong yan at sasama dun sa lalaking yun, hindi mo na ako makikita kahit kailan". Ayun lumabas sya at hindi na lumingon. Nasira yung mundo ko noon, umabot sa point na ang breakfast, lunch, at dinner ko e isang lapad na Tanduay.

Binalikan ko rin yung araw na kausap ko sa telepono yung nanay ng isang anak ko. Nagdadalang-tao pa lang sya non. Sinabi ko sa kanya na kung ayaw nya akong pakasalan, susuportahan ko na lang yung anak namin. Sinigawan nya ako ng "PAANO MO SUSUPORTAHAN TO E WALA KA NAMANG TRABAHO?! P*T@N6 !N@ MO WALA AKONG TATANGGAPIN SA YO!"

Naalala ko rin yung mga huling araw ng pagkahumaling ko sa UPLB, a.k.a my Fight Club days. Fight Club days kasi ginagaya ko si Edward Norton nun. Naghahamon na ako ng sapakan, tapos nung walang pumapatol sa akin, inupakan ko yung sarili ko. Sa isang inuman, sinabihan na ako ng mga kaibigan ko na "pare, kailangan mo nang umalis ng LB". Kung kilala mo ako, alam mo kung gaano ko kamahal ang LB. Sobrang sakit marinig yon.

Si Pierre Carlo Cornago. Isa sa mga ka-love-hate relationship ko sa org namin. Namatay dahil sa bangungot. Sa burol nya, habang nakatingin sa kabaong nya, nakapagbiro pa kami ng "sayang naman to, hindi na mapapanood yung Lord of the Rings Two Towers". Paulit-ulit sa akin ang mga tanong tulad ng "bakit namatay yun e mabait na tao si Piyer, samantalang yung mga siraulo, buhay pa rin?"

Dagdag mo pa sa mga alaalang yan yung pagpunta sa ibang bansa ng besprens 1, 2 and 3 ko, ang napakaraming breakup, at ang mga "close-dati-pero-deadma-na-ngayon" friends sa buhay ko.

Iniisip mo siguro, "Ehhh paano ka naman makakahanap ng lakas sa pag-alala ng mga hiwalayan na yan? Akala ko ba hindi ka mage-emote? Ehhh nage-emote ka na e!"

Teka teka, hindi pa kasi ako tapos. Let me continue...

Si papa, retired na ngayon. Araw-araw ko nang kasama sa bahay. Di pa rin kami masyadong nag-uusap, pero pag nakikita ko ngayon yung mga squatter sa lugar namin, nararamdaman ko yung utang na loob ko sa kanya. Dahil sa mga pag-alis-alis nya ng bansa, naiangat nya kami sa level above the poverty line.

Yung ex-girlfriend ko na sumama sa ibang lalaki, after a few months, nagsabi na gusto na niyang makipagbalikan sa kin. Eh taken na ako nun.

Yung nanay ng isang anak ko, nakipag-ayos na din sa akin. Ngayon, friends na kami at nagtutulungang maging mabuting magulang para kay Kenzo.

UPLB? Oo iniwan ko. Matagal akong nawala. Pero yung mga kaibigan ko noon na nagsabi sa akin na iwan ko na ang LB, sila na ngayon yung nagyayaya sa akin na dumalaw ulit doon at uminom.

Si Piyer, ilang taon nang patay. Hindi naman bumangon. Pero pag Pasko, lagi pa ring may isang tagay para sa kanya.

Si bespren 1, nasa Chicago. Kakadalaw nya lang sa Pinas this year dahil binyag ng anak nya. May US Visa na ako ngayon, kaya pera na lang talaga tsaka oras ang problema. Si besprens 2 & 3, nasa Singapore. Eh dun din pupunta si misis at si Austin. Malapit ko na rin silang makita ulit.

After ng napakaraming breakups, nakilala ko si misis. At sa bawat isang "close-dati-pero-deadma-na-ngayon" friend sa buhay ko, may isang kapalit na "deadma-dati-pero-close-na-ngayon" friend.

So, ano ang point ko? God, or whatever supreme being or unknown force you believe in, comes in threes. Father, Son, and Holy Spirit. Birth, Death, and Rebirth. Brahma, Vishnu, and Shiva. Yùqīng, Shàngqīng, and Tàiqīng.


Thesis, Antithesis, and Synthesis.

Hindi natatapos ang mundo sa thesis at antithesis. Mayroon ka pang synthesis. Hindi pwedeng mawala ang synthesis. Lahat ng paghihiwalay ay magdadala ng pagbabago. May goodbye ang bawat hello. May farewell ang friendship. May breakup ang romance. May kamatayan sa lahat ng may buhay.

Pero life goes on. And everything will be alright.

Read More

Ang Tatay Na Nag-Angkas Ng Apat Na Anak Sa Isang Bisikleta

Biglaang napatigil yung sinasakyan kong jeep kanina na halos napasubsob ako sa kili-kili ng katabi ko. Nung nag-usyoso ako, nakita ko na ang dahilan ay ang pagkalaglag ng laman ng lunchbox ng isang grade 1 student sa tapat namin. Pagka-ayos ng bata sa lunchbox nya, di ako makapaniwala sa nakita ko. Apat silang magkakapatid, magkaka-height, at naka-angkas sila sa isang bulok na BMX-style na bike. Ang nagmamaneho ng bike ay isang payat na lalaki na sa unang tingin, maaalala mo si Theodore Bagwell (T-Bag) ng "Prison Break". Dito nagsimulang tumakbo ang iba't-ibang tanong sa isip ko.

 Tanong#1:  Apat na bata nakaangkas sa isang bike? Pano nangyari yun?

Ang objective: Kailangang makauwi ng magkakapatid.

Ang situation: Mataas ang araw dahil tanghali natatapos ang klase. 10 kilometers ang layo ng bahay nila sa school kaya hindi option ang paglalakad para sa mga bata. Pero wala silang pera para pamasahe. Wala ring pera ang tatay. Parang hopeless di ba? 

Pero nakahanap si tatay ng paraan. It's either kanila na yung bisikleta or hiniram nya yon para sunduin ang mga anak. Na-meet ang objective with very minimal resources. Napaka-action star ng dating. Well, more of stuntman kasi apat na bata ang angkas mo sa isang bisikleta. Pero kung titingnan mo, isa ito sa mga himalang dala ng pagiging ama. 

Kahit wala nang pag-asa, basta para sa mga anak, laging may paraan. 

Tanong#2: Teka, bakit yung tatay yung sumundo? Di ba dapat nagtatrabaho sya ngayon? Nasaan yung nanay?

Pwedeng walang trabaho si tatay kaya inutusan sya ni nanay na sunduin ang mga bata para may silbi naman sya. For the sake of sticking with the theme, maraming pwedeng speculation dito. Naglalaba si nanay or nagluluto sa bahay. Pwede ding si nanay na yung nagtatrabaho. Or wala na si nanay. Point is, reflection ito ng nagbabagong structure ng pamilya. Hindi na baduy ang pagkuha ng tatay ng responsibilities na nakasanayan na nating nanay ang gumagawa. (except breastfeeding siguro, eww)

Ngayon nga, parang mas cool na tingnan pag si tatay ang nagluluto, si tatay ang naggo-grocery at nagdadala ng kids sa mall, pati na rin ang pagsundo sa mga anak.

Sabi sa article na to, ang traditional roles or popular images ng mga tatay ay:

• The Wallet: This father is preoccupied with providing financial support for his family. He may work long hours to bring home his paycheck and does not take an active part in caring for the children. Making money provides this father with a distraction from family involvement.
• The Rock: This is a "tough" father - strict on discipline and in charge of the family. He may also believe that a good father remains emotionally distant from his children, so expressions of affection are taboo.
• The Dagwood Bumstead: This father tries to be a "real pal" to his children, but his efforts are often clumsy or extreme. He doesn't understand his children and feels confused about what to do. He may also feel that he is not respected within the family.

These traditional stereotypes are now clashing with another image of a father:

• The Caregiver: This father tries to combine toughness with tenderness. He enjoys his children but is not afraid to set firm but fair limits. He and his wife may cooperate in childrearing and homemaking.

Ang cool. Parang Sharon Cuneta na ang mga tatay ngayon. "I care about my job, Sir. I care about you."

Tanong#3: Eh pano kung ma-flat yung bisikleta?

Sigurado akong dinala ni tatay yung bisikleta dahil nga kailangang umuwi ng mga anak nya. Hindi sya prepared sa mga ganitong event dahil limited na nga ang resources kaya limited din ang planning. Wala syang pera, wala ring pera ang mga anak nya. May bisikleta, kaya bahala na. Basta makauwi.

Narito ang sampal ng reality sa mukha ng mga tatay. Ginagawa mo na ang lahat ng paraan, pero dahil sa mga circumstances na wala sa control mo, magmumukha kang tanga sa harap ng ibang tao, lalo na sa harap ng mga anak mo. 

Darating ka sa worst case scenario na sisihin ka ng mga anak mo kasi hindi sapat ang effort mo bilang ama. Siguro, lagi mong mapapanood sa mga telenobela yung ganitong drama:

Anak: "Wala ka nang time para sa kin, Dad. Puro ka na lang office. Wala ka nang inisip kundi ang trabaho mo!"

Tatay: "Pero, anak. Ginagawa ko ang lahat na to para sa yo. Para may panggastos ka sa mga pangangailangan mo."

Anak: "Pero dad, hindi ko kailangan ang pera mo. IKAW ang kailangan ko."

Bullshit. O sige papatulan ko tong drama na to ha. Let's say tumigil sa trabaho si tatay at binigay nya ang oras nya kay anak. 6 months later...

Anak: "Tay, may lakad kami ng mga kaibigan ko, pupunta sana kami ng Puerto Galera."

Tatay: "Anak, wala tayong pera. Di ba nga tumigil akong magtrabaho. Kailangan nating magtiis muna."

Anak: "Tiis, tiis, puro na lang tiis! Ayaw nyo ba akong maging maligaya? Minsan na nga lang ako lumabas kasama ang mga kaibigan ko, tapos eto, magtitiis pa rin ako? Anong klaseng magulang kayo?!"

(I rest my case, your honor. There's just no fricking way to please these fricking kids.)

Nakita ko ang hirap ng pagiging ama sa tatay na pinilit i-angkas sa isang bisikleta ang apat na anak. Naramdaman ko ang awa, pero naramdaman ko rin ang dangal para sa kapwa ama. Kanya-kanyang pagsubok ang hinaharap ng bilyun-bilyong tatay sa buong mundo, pero lahat ng mga pagsubok na ito ay hindi para sa sariling kapakanan.

Ano ang pinagkaiba ng pagiging "lalake" sa pagiging "tatay"? Simple lang.

PURPOSE.

Happy Fathers Day sa ating lahat! Kanpai!

Read More

Huling Habilin Ni Daboy

Kahit na "Bitayin si Baby Ama" lang yung natatandaan kong movie ni Rudy "Daboy" Fernandez, mas pinilahan pa rin ng mga mahihirap yung lamay nya kesa sa lamay ng kapapanaw din lang na labor leader na si Crispin Beltran. Big deal talaga pag may pumapanaw na showbiz icon.

May nabasa akong article tungkol sa huling habilin ni Daboy kay Mark Anthony Fernandez. Si Mark Anthony ang unang anak ni Daboy pero kay Alma Moreno, hindi sa asawa nyang si Lorna Tolentino. Medyo familiar yung setup na to kaya naging curious ako, baka kasi may mapulot akong lesson sa mga habilin na to. 

Sabi ni Mark Anthony sa interview sa kanya, ang mga huling habilin daw sa kanya ay 

“Alagaan ko raw si Mama.  Huwag ko raw pababayaan sina Tita Lorna at mga utol kong sina Ralph at Renz.  Panindigan ko ang pagiging padre de familia sa wife kong si Melissa at mga anak na sina Chelsea at Cameron.  At ‘yong mga iiwan niya sa’king mga bagay, investment na dapat kong sinu-pin dahil magagamit ko balang araw o sa rainy days.  Harapin ko raw ang aking career.  At ugaliin kong sagutin ang mga tawag o messages sa aking mobile phone na madalas ay ‘di ko ginagawa.  Kung ‘di ko kayang i-solve ang problema’y hanapin ko raw sina Tito Jinggoy (Sen. Estrada), Tito Bong (Sen. Revilla), at Tito Phillip (Salvador) na parang mga kapatid na rin niya.”

Hindi siguro malalayo sa ganitong framework ang mga huling habilin ko sa mga anak ko. Ganun nga yata talaga pag alam mong mawawala ka na. Unang-unang priority ay siguraduhin ang pag-alaga sa mga maiiwan mo. Pangalawa, set the standards kung paano dapat mabuhay yung mga mauulila. Pangatlo, mag-assign ng point persons para humalili sa maiiwan mong role.

In a way, naiinggit ako kay Daboy kasi nakuha pa nyang makausap ang lahat ng mahal nya sa buhay bago sya mamatay. Yun ang ideal death para sa kin. Last attempt to forgive and to ask for  forgiveness. Enough time to look back at how you lived. Being thankful for every remaining heartbeat, and thankful for every person na naging reason ng pagtibok ng puso. 

Yung mahihimlay kang alam mong may maiiwan kang legacy kahit matagal ka nang wala.

Read More